Ελληνική Ποίηση

Ταξινόμηση κατά:
  • Ισόβια Θλίψη Πορφύρης Τάσος

    9,00 

    Κλαδέψτε τα ποιήματα μην τα αφήσετε

    Να πνίξουν τον κήπο τα σπίτια τα

    Χθεσινά όνειρα με τις προεκτάσεις σε

    Λαβωμένα πρωινά και τα νυσταγμένα

    Μεσημέρια αφαιρέστε άρθρα προθέσεις

    Συνδέσμους στην ανάγκη και συλλογισμένα

    Φρούτα για να πετούν οι στίχοι ανάμεσα

    Σε μισοκρυμμένες φωλιές με νεοσσούς

    Και τον άνεμο να παίρνει μιαν ανάσα

    Καθώς ξαπλώνει στα στιβαρά κλωνάρια

    Των δεκαπεντασύλλαβων.

  • Το Ψηφιδωτό της Νύχτας Ηλιοπούλου Ιουλίτα

    9,00 

    Βρεγμένες από τη θάλασσα
    Φωνές παιδιών
    Σε μιαν αυλή που άνοιξε
    Για μια στιγμή
    Το πορτάκι στην ευτυχία
    Κι ύστερα πάλι απέμεινε
    Ο φράχτης, το σπίτι παντού
    Κλειστό
    Αφήνοντας απ’ έξω
    Ολοένα και πιο δυνατό
    Τον βαθύ παφλασμό της νύχτας

  • Ποιητιconomics Αργυρόπουλος Νίκος (Σπήλιος)

    8,00 

    ερμηνεία

     

    […]

    στο περισσό των ποιημάτων ήμουνα αγωνιζόμουνα στο σύνορο μέσα

    έξω. τώρα προσπαθούν να με βοηθήσουνε με φάρμακα και λόγια. τα

    λόγια κάνουν τίποτε; λίστες με επιθυμίες από το σουπερμάρκετ πρέ-

    πει μάλλον ν’αρχίσω να καταρτίζω τώρα. βαρέθηκα πια να είμαι

    παντού μου όλη την ώρα τι παριστάνω; σωματικές οι εμπειρίες ο

    νους προσπαθεί να προσθέσει νόημα. υπεραξία έχει αυτό το νόημα

    έτσι μου είπαν το ψάχνω παντού

    […]

  • Ψυχοστασία (Ποιήματα 1949-2006) Λεοντάρης Βύρων

    16,00 

    ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

     

    Ι

     

    Δεν ξεχωρίζω πια τον ερχομό σου από την άνοιξη

    το βάδισμά σου απ’ το άνοιγμα των λουλουδιών

    τη νιότη σου από το χαμόγελό σου.

     

     Δεν ξεχωρίζω το κορμί σου απ’ των περιβολιών το θρόισμα

     την αφή σου απ’ την αφή όλου του κόσμου

     τη γεύση σου απ’ τη γεύση των τρικυμισμένων μυστικών.

     

    Δεν ξεχωρίζω πια τα μάτια σου

    Μάτια; ουρανός; θάλασσα; αστέρια; – δεν ξεχωρίζω πια

    Εσπαταλήθηκες πολύ μες στη ζωή μου.

     

  • Το Τρυγόνι Δεν Ζει Πια Εδώ / Η Ζωή Με και Χωρίς Αγάπη Ποιήματα, επαναλήψεις και διορθώσεις Κουγέας Βασίλης

    11,00 

    […]

    Προσπάθησα πολλές φορές να εξηγήσω

    ποια απελπισία οδηγούσε

    κάθε φορά στη λάθος κίνηση,

    κοιτούσα το ιδρωμένο χέρι σου μέσα στο χέρι μου

    κι ένιωθα τον παλμό της καρδιάς του σπουργιτιού

    που ήθελε να φύγει αλλά και να μείνει

    […]

  • Για ένα Πιάτο Χόρτα Βέης Γιώργος

    10,00 

    ΕΝΟΙΚΙΟΣΤΑΣΙΟ

     

    Γιατί να στριμωχτούμε σ’ αυτό το δυάρι

    σ’ αυτό τον προπολεμικό αχυρώνα

    δεν μπορούμε άραγε να έχουμε

    λίγο στερέωμα, λίγο ουρανό παραπάνω

    σ’ ένα ξέφωτο να δοκιμάσουμε ανάσες

    δεν μπορούμε να μονιάσουμε

    με ό,τι μας εξοντώνει

    από τώρα μάλιστα,

    προτού υπογράψουμε αυτό το πυκνογραμμένο

    συμβόλαιο των εκβιασμών;

  • Μέγας Δυτικός Σταμέλος Κυριάκος

    9,00 

    Μαύροι ειν’ οι αριθμοί
    απ’ την αρχή στα ζάρια,
    κουκκίδες, άνθρωποι πολλοί,
    του κύβου ζωγραφάδια.
    Μες στην λαϊκή μας γλώσσα,
    βρίσκω μόνο την χαρά,
    βρίσκω λέξεις, βρίσκω γρόσια,
    και τον μαύρο μου γαμιά.
    Τώρα, ψυχαναλυτή, στάθηκες
    στα πόδια σου.

  • Οι Μέσα μας Πληγές Πορφύρης Τάσος

    9,00 

    Νερόμυλος
    Μνήμη Κώστα Μπαλάφα
    Οι μυλόπετρες ριγμένες στο ποτάμι
    Σκαλωμένες στα τόξα της γέφυρας
    Αλευρωμένος μυλωνάς στο φαράγγι της μνήμης
    Ξεχασμένος αγωγιάτης στην πόρτα τ’ ονείρου
    Ξεφορτώνει το γέννημα φωτογραφία ασπρό-
    μαυρη τραβηγμένη εδώ κι εξήντα χρόνια
    Με αντάρα να περονιάζει τα κόκκαλα

  • Η Εκδίκηση της Τελειότητας και Πέντε Ποιήματα Αργυρόπουλος Νίκος (Σπήλιος)

    10,00 

    δέρμα
    […]

     
    5

     
    και έτσι και αλλιώς;
    .
    με την τεμπελιά ουσία τα
    χρήματα αναπαράσταση
    των συναισθημάτων
    την πραγματικότητα στην
    ανάγκη και την έλλειψη
    η αγάπη εξαρτάται από την
    υποταγή σε ποια ψευδαίσθηση;
    .
    μαζί μ’ αυτά προσπαθεί κι
    η μουσική να με κρατήσει
    μακριά από τη σκέψη

  • Ιοκάστη Ηλιοπούλου Ιουλίτα

    7,00 

    Γ’

     
    Κι όταν όλα σταματούν, όλα αρχίζουν, μ’ ακούς;
    Όσοι έφυγαν έρχονται, βαριά, μ’ αργό καταπάνω, πάνω μου βάδισμα
    Προσπερνούν και ακίνητοι τρέχουν
    Με κοιτούν μ’ ένα γάβγισμα κόκκινο
    Την ανάσα μου από κλάμα βαθύ παίρνουν
    Και βογγούν και ξαφνιάζονται, σαν τα πουλιά να κρύψουν πού
    Να δουν, να δουν τι; Την αλήθεια.

     
    Τα τρομερά γραμμένα τους οι άνθρωποι, νύχτα φωνάζουν
    στη σιωπή τους
    Και το χέρι του ανέμου κρατούν
    Ένα φύσημα όλοι μας στην πιο, την πιο, την πιο καταιγίδα.

  • Κοντή Σκιά Φωκάς Νίκος

    8,00 

    ΑΝΤΙΚΡΥΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

     
    Τι σύννεφο το πρόσωπο του ανθρώπου
    Ή μάλλον σύννεφα που απ’ την απόσταση
    Μας στέλνουν μιαν ενιαία εικόνα
    Και συνεπώς παρ’ όλη του την πολλαπλότητα
    Το εμπιστευόμαστε για σκέτο.

     
    Έτσι και το δικό σου – με την ώρα
    Πήρε να διαιρείται, να σκορπά
    Σε λίγα συννεφένια ράκη
    Που ανάμεσά τους με κατάπληξη αντικρίζαμε
    Να μεγαλώνει ολοένα το γαλάζιο.

     
    2001

  • Το Αεικίνητο Βάθος Πεδίου Ποιήματα Κουγέας Βασίλης

    10,00 

    ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

     
    Κάλεσε αυτή τη φλόγα.
    Έφτιαξε χώρο ανάμεσα
    σε ξύλα παλιά και φορεμένα ρούχα
    κι άφησε να περάσει μέσα η παγωνιά
    που χτυπούσε την πόρτα.
    Τα κουρασμένα χέρια
    δέσαν σφιχτά τα δάχτυλα –
    δεν ήταν τίποτ’ άλλο πάνω στο τραπέζι
    εκτός
    απ’ το χαμένο χρόνο.

     


    Έφτιαξε χώρο
    για να καλέσει αυτή τη φλόγα,
    που άναψε μόνη της
    από το θερμουργό
    φλοιό της απουσίας.