Ποιητικά

Ταξινόμηση κατά:
  • Ημέρια Νύχτα Κυρτζάκη Μαρία

    9,00 

    [Ε.’]

     
    Η καλοσύνη του σαν νύχτα με χωράει
    Ο έρωτάς του σαν σώμα αφίλητο.
    Από το βάθος της ημέρας με πλησίασε
    άντρας σαν φύσημα ανέμου
    τους κόκκους μου σαν στρόβιλος εμπέρδεψε
    σύννεφο απλώθηκα να τον χωρέσω.

     
    (Σαν έρημος το θαύμα μου περνώ στην ιστορία)

  • O Θησαυρός των Βαλκανίων Χουλιάρας Γιώργος

    8,00 

    ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΠΟΛΗ

     
    Οι προβολείς των στρατιωτικών αυτοκινήτων
    λεκιάζουν τους λευκούς τοίχους των εκτελεσμένων

     
    Βαθύτερα μες στο σκοτάδι του μέλλοντος
    με σπρώχνουν τα φλας των φωτογράφων

     
    Στο φως των γονατισμένων μαύρων φορεμάτων
    στην υγρή αγκαλιά του χώματος
    καθώς ξεπλένονται κορμιά μελανιασμένα

     
    ένα σαπούνι ξέφυγε στ’ αυλάκι του, κυλάει,
    πάνω του κάποια μέρα
    θα γλιστρήσει το καθεστώς

  • Όταν το Σώμα Ποιήματα (Επιλογή) 1963-1988 Αγγελάκη-Pουκ Kατερίνα

    Εξαντλημένο

  • O Kακός Aέρας Καλοκύρης Δημήτρης

    Εξαντλημένο

    XIX.
    ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΣΤΟΥΣ ΒΙΟΥΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ
    ΔΟΞΑΣΙΕΣ. Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΝΑΧΩΡΕΙ.
    […]
    *
    Το νόμισμα σου επιβάλλει
    τη γεύση πως δαγκώνεις
    μια κηλίδα κενού.
    Όπως σου άφηνε άλλοτε
    μια υγρασία παράξενη στη χούφτα
    σα να χαιρέτησες άνθρωπο του νόμου.
    Και συλλογίζεσαι ότι το φίδι
    θα ρουφήξει μια μέρα τη θάλασσα
    αλλά και πως η θάλασσα
    θα καταπιεί σαν ποτάμι το φίδι
    ενώ θα τρεμοσβήνει ακόμα
    η φλογίτσα στο κεφάλι του
    διαιωνίζοντας το Αίνιγμα του Λύχνου.

  • Tο Iερό Kενό Δαράκη Ζέφη

    11,00 

    (Το απόμερο κλάμα)

     
    V

     
    Το απόμερο κλάμα
    Κι όμως σα να ’ταν χτες τα περασμένα…
    Αυτή η θάλασσα που ανάσαινε κι ανέβαινε λυγώντας το κορμί της
    ως το λαιμό μου και μέσα της χανόμουν
    Κι ύστερα ο ήλιος να κυλάει σαν ξεχασμένη χάντρα στα ξύλινα
    ζεστά πατώματα και τ’ αηδόνια του κήπου βυθισμένα στο πιο
    λαμπρό σκοτάδι της φωνής τους
    Σα να ’ταν χτες τα περασμένα
    που εμπόδιο δε στεκόταν τ’ όνειρο μπροστά μου να περάσω
    Όλα ανοιγμένα στην πανέμορφη πληγή
    Καταρράκτες δακρύων και φως η αγάπη
    Διάφανες πάνω στο κορμί μου οι μέρες Σα δέντρο πορφυρό
    καιγότανε η δύση – εκεί στο κύμα μπροστά
    Εκεί – στα χαμηλωμένα βλέφαρα της αγάπης
    πάνω από όστρακα ξάφνου ανοιγμένα
    Εκεί – στις χαμηλόφτερες βάρκες

  • Ποιήματα, 2 (1965-1974) Βαλαωρίτης Nάνος

    14,00 

    (ΚΥΡΙΟ ΣΩΜΑ)
    ΧΧΙ
    Αλλά εκεί με πρόσμενε αυτός που δε με γνώριζε
    Εκείνος που δε μ’ άφηνε να μπω στον εαυτό μου
    Μαύρο λιοντάρι μούγκριζε και μ’ έδιωχνε από μπρος μου –
    Μέσα στη λίμνη φάνηκε ο άλλος εαυτός μου
    Με μια γενειάδα κάτασπρη όπως του κοσμογέροντα
    Απ’ τα πριν γνωρίζοντας τη σκέψη μου μού απάντησε
    «Πρέπει να κάνεις τρεις φορές το γύρο του εαυτού σου
    Μια να σου φύγει η εντύπωση πως είσαι μόνο ένας
    Δυο για να δεις πως ήτανε άλλοι χιλιάδες μέσα σου
    Τρεις για να βρεις την άκρη σου το μέρος που τελειώνεις».
    Και σώπασε ο απέραντος που ήταν σαν πέτρα μέσα μου
    Και τρεις φορές ξεκίνησα και τρεις φορές επέστρεψα
    Αλλά δεν βρήκα τίποτα που κιόλας να μην το ‘ξερα
    Και κάθισα και θρήνησα για όλα αυτά που ήξερα
    Για κείνο που δεν ήμουνα στα μάτια του εαυτού μου.

  • Kαλούς Eνιαυτούς Mάρκο Ηλιοπούλου Ιουλίτα

    8,00 

    ΟΥΡΑΝΟΙ ΑΠΟ ΚΟΒΑΛΤΙΟ και μεγάλες πέτρες αι-
    ώνες τώρα Μάρκο που λατρεύω μυστικά στις Κε-
    χριές το πρώτο έψιλον με όμοια πριν των πεύκων
    κινήματα άνεμος και μετά ουρανός ανοιχτός ν’ α-
    φήσουν οι πετρίτες μεσάνυχτα το μέλλον τους στην
    κοιλιά μου.

  • Eκ Περάτων Λεοντάρης Βύρων

    9,00 

    VI

     

    Την καταδίκη μου ζητώ

    την ενοχή μου θέλω ν’ αποδείξω

    μα όλα τα δικαστήρια με αποπέμπουν δεν αναγνωρίζουν το έγκλη-

    μα της ύπαρξης

     

    Κι όμως η ύπαρξη είναι φονικό

    χρόνος αιμόφυρτος μ’ εξηνταδυό σφυριές που σέρνεται στις φλέβες

    μας

    σπαράγματα του αχανούς που έγιναν οι τρώγλες του «δικού» μας

    δήθεν χώρου

    σκηνώματα πεφιλημένων που περιβληθήκαμε για σώματά μας

    επαναλήψεις ξένων πεπρωμένων

    κι όλα όσα ονομάζουμε «σταθμούς της ζωής»

    όπου δεν ανταμώνουμε ποτέ μόνο χωρίζουμε

    διασχίζοντας και διαμελίζοντας ο ένας τον άλλον

    καθώς καθένας μας πορεύεται πάντα για αλλού

     

  • Ποιήματα, 1 (1944- 1964) Βαλαωρίτης Nάνος

    14,00 

    ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ
    Του Οδυσσέα Ελύτη
    […]
    Μπροστά μας είναι μια πόρτα σαν άνθρωπος
    Γιατί οι άνθρωποι είναι πόρτες κι αυτοί
    Άλλες κλειδωμένες κι άλλες ορθάνοιχτες και σε σπρώχνει
    Η περιέργεια να τις ανοίξεις η δίψα να τις διαβείς
    Και η ελπίδα σε τυραννάει πως ίσως κάποτε
    Από αυτές να ’τανε μια που θα σ’ έβγαζε στον ήλιο,
    Και μιαν άλλη που ’χε τα γιασεμιά της κρυμμένα
    Ή μια τρίτη που δεν μπόρεσες τότε να την ανοίξει
    Και τώρα είναι πια αργά, είναι αδύνατο να γυρίσεις
    Γιατί άλλαξε ο ποταμός τόσες φορές τα νερά του
    Και οι άνεμοι που φυσούν σε σπρώχνουν ολοένα μακρύτερα από την πατρική σου γη.

  • Tο Φως της Aγοράς Γραμμένος Τάκης

    8,00 

    (ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΟΤΗΤΑ)

     
    […]

     
    V

     
    Αχειροποίητος

     
    Ηλιακή μαγεία ζεστού φιλιού
    σ’ αυτή την πλατεία με το κλασικό παρελθόν.
    Σκέφτομαι αν αυτά τα πελώρια μάτια σου
    τα είχαν στα χέρια τους αυτοί
    που ψηφοθετούν τις αιωνιότητες
    τι χαραυγές ωραίες με λάμψεις
    και τι νερά λιμνών ασημένια
    θα βάζαν για τον φθινοπωρινό αέρα
    που κατεβαίνει από τις επάλξεις.