Ποιητικά

Ταξινόμηση κατά:
  • Ν, όπως Νοσταλγία Βέης Γιώργος

    10,00 

     

    ΠΡΟΘΥΡΑ ΔΑΣΟΥΣ

     

    Κρύφτηκαν πάλι

    οι λιμπελούλες

    ο σκίουρος

    η πετροπέρδικα

    το χρυσό σκαθάρι

    κι εκείνη η άνοιξη που μου υποσχέθηκες.

     

    Έχασα το κοτσύφι το στόμα σου.

    Τώρα μόνο

    φυλ

    λω

     σιά

  • Οι Αλληλουχίες των Θραυσμάτων Ροζάνης Στέφανος

    8,00 

    Αποχώρηση

     
    Την προσοχή μου τα όνειρα επέστησαν
    Και τώρα αμετάπειστος αποχωρώ
    Από τα κομμάτια της ψυχής μου που με παρέσυραν
    Στο όργιο του φωτός που αντιμάχεται τη νύκτια πλευρά
    Όσων επέζησαν από αγάπη να δουν μια μέρα που λάμπει
    Ξεχνώντας την ώρα που βραδιάζει και απορρίπτονται
    οι ισχυρισμοί του λυκαυγούς

     
    Δεν θα ζητήσω να μου συγχωρεθεί κανένα βράδυ
    Είμαι εδώ ελπίζοντας στην ημερήσια νύκτα μου

     
    Στο κάτω κάτω η μυθολογία έχει από καιρό πεθάνει

  • Ραγισμένο Ταμπούρλο Λυκιαρδόπουλος Γεράσιμος

    9,00 

    θέση
    Εδώ στέκομαι
    σ’ αυτή την ερημιά που κάποτε ήταν λεωφόρος
    κατακτημένη από ζωντανές σημαίες και τραγούδια
    -τώρα περνάνε μόνο μεσ’ από το αίμα μου
    κάθε φορά που ξύνω τους τοίχους να ξεθάψω το σύνθημα
    την προδομένη εκείνη λέξη βουτηγμένη στα δάκρυα
    τη λέξη που ξεκίνησε μα δεν έφτασε ως εμάς.
    Εδώ στέκομαι
    και μάχουμαι την πέτρα και τη γαλήνη σας
    και σπάω πάνω της τα δάχτυλά μου και τα χρόνια μου
    εδώ στέκουμαι κι απόψε
    ανεμίζοντας τα κουρέλια τούτα της φωνής μου
    κι ακούω την έρημη καρδιά μου να βροντάει
    και να τελειώνει σβήνοντας από στίχο σε στίχο.

  • Μετόπη Χατζόπουλος Θανάσης

    10,00 

    Ο ΚΑΡΠΟΣ ΚΑΙ Η ΓΗ

     
    Αναστενάζει και πλευρό γυρίζει ο κόσμος
    Και με ταχύ παλμό
    Συνεχίζει τη ρότα της η ζωή

     
    Σαλεύει και σεισμός απ’ την αρχή
    Μέχρι να βρει το βήμα της
    Ρυθμό και τα σπλάχνα της κύματος
    Την αρμονική να ταξιδέψουν

     
    Από τον ένα κόσμο στον άλλον
    Από τον μέσα κόσμο στον επάνω
    Κι από τον έξω κόσμο στον κάτω
    Να ξαναγραφτούν απ’ την αρχή

     
    Με τρόπο που αυτή η αρχή
    Να οδηγεί με νόημα και συνέπεια
    Σ’ ένα τέλος

  • Πέρασμα Χατζόπουλος Θανάσης

    10,00 

    (ΣΤΗ ΡΟΗ, Ι)

     
    [17]

     
    Άλλοι τόποι λίκνισαν τις μορφές τους
    Φρόντισαν την απουσία τους
    Λογάριασαν τις ζημιές τους
    Κι απότισαν φόρο τιμής στους χωρισμούς τους

     
    Άλλες ιστορίες τους σίτισαν

     
    Φέρνοντάς τους ως εδώ συνταξιδιώτες
    Μιας ανάγκης δίχως όνομα
    Μιας σκοτεινής περιουσίας δίχως
    Άλλη ύλη από την περιπλάνηση

     
    Περνούν από εδώ απερχόμενοι
    Τυχάρπαστοι μες στη φυγή
    Απευχόμενοι το μοιραίο
    Οδεύοντας κατά πάνω του

  • Λεπτομέρειες Κόσμων Βέης Γιώργος

    9,00 

    ΤΟ ΑΘΗΣΑΥΡΙΣΤΟ ΔΑΚΡΥ

     
    Η απρόσμενη γαλήνη μόλις πρόφερες
    εκείνες τις στρογγυλές, υγρές λέξεις:
    Μαραθόκαμπος, Σάμος

     
    Η ισορροπία των μεθόδων, των αποχρώσεων
    των ήχων σ’ ένα πολυήμερο χάδι.
    Στην καρδιά αυτού του άστατου καιρού
    μια συγκυρία συγχρονισμών και τάξης.

     
    Η ευφρόσυνη νηνεμία λοιπόν
    του ανατολικού Αιγαίου
    τα χωριά – βράχοι σε αργή κίνηση.
    Μια ωριμότητα διαίσθησης παντού.
    Τα πράγματα λες και είναι έτοιμα
    να διαβρωθούν από τη σκέψη.

  • 11 Τόποι για 1 Καλοκαίρι Ηλιοπούλου Ιουλίτα

    10,00 

    ΜΟΥΣΕΙΟ

     
    Μικρογραφίες ονείρων
    Προσεκτικά τοποθετημένες σ’ ερμάρια
    Χλευάζουνε σιωπηλά τις καταστροφές των αιώνων.

     
    Βουίζοντας στον αέρα η σφίγγα χρυσή
    Ο διπλούς πέλεκυς – σαν άγγελος με το πλάι
    Το πουλί που του άναψε φιτίλι ο άνεμος
    Δυο κουβαρίστρες με την αόρατη κλωστή τους
    Να δένει έναν έναν τους επισκέπτες
    Εδώ…

     
    Μπροστά απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο
    Που ολοένα δείχνει να πλησιάζει
    Κι ολοένα ν’ απομακρύνεται γενειοφόρος θεός των ήχων
    Μοιράζοντας κλωνάρια, κλωνάρια σιωπή.

  • In Modo Misto Genuino Ποιήματα 1964-2005 Παπαδόπουλος Νίκος Π.

    17,00 

    ΛΕΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ

     

    Την ώρα που άναβαν οι λύχνοι,

    βλέπει –πάν’ απ’ τη Βόρεια Πύλη–

    του Θεού το δάχτυλο. Να δείχνει

    μιαν υ π ε ρ β α τ ι κ ή καμπύλη.

     

    Και (στη μεσσηνιακή πολίχνη)

    από την Ύλη στην Αντιύλη

    πέταξε· και δεν άφηκε Ίχνη.

    Μονάχα η φλόγα (απ’ το καντήλι)

     

    κάθε Χριστού, όταν σουρουπώνει,

    σκάβει (τα Τείχη) και τον βρίσκει…

    Λειώνουν  των γυναικών οι πόνοι

     

    Στις μπατανίες· και γίνονται Ίσκιοι –

    τα βράδια –  όπου γυαλίζουν…

    μόνες…,

    λάφυρα από παλιούς αγώνες.

     

     

  • Ο Τοίχος Σημαία Παπαγεωργίου Χρίστος

    9,00 

    Οι ψυχές

     
    Οι ψυχές θέλουν την τροφή τους.
    Το κριτικό ποίημα
    δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
    Μανιάτικο μοιρολόι και κρητική μαντινάδα.
    Ορκίσου πως θα μ’ αγαπάς.
    Και μελοποιημένο Σεφέρη θ’ ακούσει.
    Αν τύχει και τα χέρια κίτρινα από τσιγάρο
    πνίξουν έστω για λίγο
    τη βροχή που ξεπλένει.

     
    Ξύπνα ταλαιπωρημένε.
    Πάλι όνειρο έβλεπες.

  • Στιχουργήματα (1987-2003) Ευσταθιάδης Γιάννης

    12,00 

    ΚΡΑΥΓΕΣ ΚΑΙ ΨΙΘΥΡΟΙ

     
    Μ’ έλυσες με μέλισσες
    μ’ έδεσες με μέδουσες

     
    Μ’ άγγισες με μάγισσες
    μ’ άνοιξες με Άνοιξες

     
    Μέλημα τα μέλη μας
    πόνημα οι πόνοι μας

     
    Σπάραξα στα σπάργανα
    θύμωσα με θύμησες

     
    Μάταια τα μάτια μας
    μνήμη μας το μνήμα μας

  • Ποιήματα (1975-1998) Ευσταθιάδης Γιάννης

    12,00 

    (ΕΝΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ)

     
    Στίχοι όχι για μελοποίηση
    ούτε για απαγγελία
    ούτε καν για χαμηλόφωνη ανάγνωση
    μόνο για εσωτερική αποστήθιση
    σαν μονότονη πρωινή γυμναστική
    και άσκηση μοναξιάς

  • Σώμα Κινδύνου Πορφύρης Τάσος

    9,00 

    ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ

     
    Ι
    Στα ποιήματά μου πολλές φορές θα συναντήσεις
    Τις λέξεις: Νεμέρτσκα δάσος βελανιδιά
    Βατομουριές όμως τ’ όνομά της μονάχα μια φορά
    Καθώς χαμογελώντας διασχίζει ντυμένη
    Στ’ άσπρα τους γκρίζους φράχτες των στίχων μου
    Ανθισμένο γιασεμί στο σκοτεινό όνειρό μου.