Ποιητικά

Ταξινόμηση κατά:
  • Yπό Ξένην Σημαία Ποιήματα (1967-1987) Λυκιαρδόπουλος Γεράσιμος

    9,00 

     

    ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΩΝ ΦΑΙΑΚΩΝ

     

    Πες μου το πάλι πως θα με θυμάσαι κι εγώ θα σε πιστέψω.

    Ποιος θα μπορούσε αλήθεια να κρατήσει το τιμόνι σε τούτους

    τους καιρούς;

    Χάλασε κι η πυξίδα χαθήκαν  οι προορισμοί

    τα κύματα σηκώθηκαν ως το μυαλό σβήσανε οι αιώνες

    τόσες πατρίδες τόσες προσπάθειες μέσα μου καμένες.

     

    Ασ’ τους ανέμους να μας πάνε όπου θέλουν

    ασ’ τους ανέμους και το τυφλό κρασί

    το ματωμένο φως πάνω στα χείλη σου, το ψέμα κι η ομορφιά σου

     

    πες μου το πάλι

    πες μου το πάλι πως θα με θυμάσαι κι εγώ θα σε πιστέψω.

  • Ποιήματα ( 1941 - 1974 ) Αλεξάνδρου Άρης

    Εξαντλημένο

    ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ

     

    Όπως αργεί τ’ ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι

    έτσι αργούν κ’ οι λέξεις ν’ ακονιστούν σε λόγο.

    Στο μεταξύ

    όσο δουλεύεις στον τροχό

    πρόσεχε μην παρασυρθείς

    μην ξιπαστείς

    απ’ τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.

    Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι.

  • Αποκαλυπτικά της Εσπερίας Γραμμένος Τάκης

    8,00 

    (ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΣΠΕΡΙΑΣ)

     
    […]

     
    VII

     
    Μεσίτεψες στον Απόλλωνα να μη σκοτώνει
    και λυρωδούσε στο ύψος των ελαιώνων
    και τα τελευταία λυρόσχημα καμπαναριά εκεί
    νομοθέτησαν την έννοια έκσταση
    αντί για την έννοια παρελθόν
    και η αιθρία ανταποκρίθηκε με τόσην ένταση
    που, αναίτια για τα ειωθότα τα σημερινά
    δηλώνοντας ότι δεν έχουν θέση
    όταν ρυθμίζονται τα μεταξύ φύσεως και Θεού
    εμφανίστηκαν πρώτα ο Ανδρέας Κάλβος
    και κατάργησε τις έννοιες αίμα, πολιτική και ρεαλισμός
    και ύστερα ο Διονύσιος Σολωμός
    σιάζοντας άστρα εσπερινά στα ράσα του
    ρύθμιζε πλάι στο φιλιατρό
    τις ψυχικές υποθέσεις των Ελλήνων.

  • Ωδές στον Πρίγκηπα Ασλάνογλου Nίκος-Aλέξης

    8,00 

    ΤΟ ΠΛΑΣΜΑ
    Ποια εξαίσια μουσική ξεχύνεται μεσ’ από το σώμα σου
    και ποιο γαλήνιο τοπίο σε δέχεται μες στα νερά του
    μαδώντας ένα τριαντάφυλλο το χέρι πέρασε
    δοσμένο στην πιο μυστική ώρα, όταν γυμνώνεσαι ολότελα
    και πέφτεις σαν τον λαχταριστό καρπό στην υγρή χλόη
    Τι ώρα είναι αυτή που όλη σου η ζωή αθροίζεται
    στον κανονικό χτύπο της καρδιάς, κάτω από το απλωμένο
    υφάδι
    ανάμεσα στα λυμένα μαλλιά και στον ασημένιο σταυρό του
    κοιμάσαι πάνω στα πεθαμένα φιλιά του, κομμένα στο μάρμαρο
    από το στόμα του προς τη ρευστή καθάρια μνήμη
    Η ώρα η καλή που τα δάκρυα κυλούν πανικόβλητα
    μπερδεύονται αιχμάλωτα στην ουσία της μοίρας σου
    χαμένος στην υπόθεσή του, σχεδόν ανεμπόδιστος
    για οποιαδήποτε πίστη

  • Χρώματα του Υγρού Ζώου Καλοκύρης Δημήτρης

    Εξαντλημένο

    ΜΕ ΚΕΡΜΑΤΑ που αντηχούν σαν συζυγίες αστερισμών
    (αν γίνεται να φανταστείς συναλλαγές
    με αστρολάβους και πυξίδες
    στα χρηματιστήρια)
    εξαγοράζεις μια νύχτα στο αργυρό της σεντόνι·
    κι όπως λύνει την εύκρατη ζώνη της
    να σε πάρει στη Γη του Πυρός που ανατέλλει
    αναγνωρίζεις να βρέχουν το σώμα της πόλης
    αρτηρίες ανέμων
    μυριάδες κεραίες αναδεύοντας νήματα
    μιας πυκνής επουράνιας υφαντουργίας
    που τυλίγει τα υπέρογκα μέγαρα
    τις φαιές χειροποίητες συμπληγάδες.
    Κάποιας μορφής ελληνικά στις Δυτικές Ινδίες.

  • Tα Ποιήματα Καβάφης Κ. Π.

    10,00 

    ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ
    Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
    αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με—
    όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
    κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
    όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
    κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.
    Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
    όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται…

  • Γεγονότα και Iστορίες της Kυρα-Pοδαλίνας (Ακολουθεί τις Παλάβρες της Kυρα-Pοδαλίνας και επανέρχονται τα ίδια πρόσωπα) Βακαλό Eλένη

    8,00 

    ΤΟ ΧΑΡΤΟΠΑΙΓΝΙΟ

     
    Παίζει τη ντάμα το σπαθί
    Κρατάει ατού τον ρήγα
    Αριστερά ο επίτροπος
    Δεξιά ο στρατηλάτης
    Αντίκρυ της το ωραίο παιδί
    Ο ευνοούμενός της
    Το φύλλο για το ταίρι της
    Το κόβει ο στρατηλάτης·
    Αλλάζει η τύχη στη σειρά
    Το τέχνασμα τη μοιρασιά
    Η Ροδαλίνα έχασε κι ας βγήκε κερδισμένη
    Όσα απ’ ανθρώπους γνώση της, τα ρίχνει στο παιχνίδι

  • Άπαντα Ποιητικά Καβάφης Κ. Π.

    17,00 

    ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ

     
    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
    τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
    όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
    μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
    μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

     
    Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
    γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
    στων σχέσεων και των συναναστροφών
    την καθημερινήν ανοησία,
    ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

  • Tα Ανέκδοτα Ποιήματα Καβάφης Κ. Π.

    9,00 

    ΜΙΣΗ ΩΡΑ

     
    Μήτε σε απέκτησα, μήτε θα σε αποκτήσω
    ποτέ, θαρρώ. Μερικά λόγια, ένα πλησίασμα
    όπως στο μπαρ προχθές, και τίποτε άλλο.
    Είναι, δεν λέγω, λύπη. Aλλά εμείς της Τέχνης
    κάποτε μ’ έντασι του νου, και βέβαια μόνο
    για λίγην ώρα, δημιουργούμεν ηδονήν
    η οποία σχεδόν σαν υλική φαντάζει.
    Έτσι στο μπαρ προχθές —βοηθώντας κιόλας
    πολύ ο ευσπλαχνικός αλκολισμός—
    είχα μισή ώρα τέλεια ερωτική.
    Και το κατάλαβες με φαίνεται,
    κ’ έμεινες κάτι περισσότερον επίτηδες.
    Ήταν πολλή ανάγκη αυτό. Γιατί
    μ’ όλην την φαντασία, και με το μάγο οινόπνευμα,
    χρειάζονταν να βλέπω και τα χείλη σου,
    χρειάζονταν να ’ναι το σώμα σου κοντά.

  • Γενεαλογία του Kόσμου Βακαλό Eλένη

    11,00 

    Γενεαλογία

     

    Στον τόπο μου αγαπούν τις μυρωδιές τις διάφο-

    ρες που έχουν τα φυτά και τα λουλούδια

    Κόβουν φύλλα μυρωδικά, τα στρίβουνε ή τα

    κρατάν, ένα κλωνί, και λένε, αχ

    Βαθύ τ’ απόγευμα είναι

  • Άπαντα Ποιητικά Καβάφης Κ. Π.

    23,00 

    CHE FECE… IL GRAN RIFIUTO
    Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
    που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
    να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
    έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
    πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
    Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
    όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
    εκείνο τ΄ όχι –το σωστό– εις όλην την ζωή του.

  • Tα Αποκηρυγμένα Ποιήματα Καβάφης Κ. Π.

    8,00 

     

    ΦΩΝΑΙ ΓΛΥΚΕΙΑΙ

     

    Είν’ αι γλυκύτεραι φωναί όσαι διά παντός
    εσίγησαν, όσαι εντός
    καρδίας μόνον λυπηράς πενθίμως αντηχούσιν.

     

    Εν τοις ονείροις έρχονται δειλαί και ταπειναί
    αι μελαγχολικαί φωναί,
    και φέρουν εις την μνήμην μας την τόσον ασθενή

     

    αποθανόντας ακριβούς, ους κρύα κρύα γη
    καλύπτει, και δι’ ους αυγή
    ποτέ δεν λάμπει γελαστή, ανοίξεις δεν ανθούσιν.

     

    Στενάζουν αι μελωδικαί φωναί· κ’ εν τη ψυχή
    η πρώτη ποίησις ηχεί
    του βίου μας — ως μουσική, την νύκτα, μακρυνή.