Ελληνική Ποίηση

Ταξινόμηση κατά:
  • Ποιήματα (1975-1998) Ευσταθιάδης Γιάννης

    12,00 

    (ΕΝΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ)

     
    Στίχοι όχι για μελοποίηση
    ούτε για απαγγελία
    ούτε καν για χαμηλόφωνη ανάγνωση
    μόνο για εσωτερική αποστήθιση
    σαν μονότονη πρωινή γυμναστική
    και άσκηση μοναξιάς

  • Σώμα Κινδύνου Πορφύρης Τάσος

    9,00 

    ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ

     
    Ι
    Στα ποιήματά μου πολλές φορές θα συναντήσεις
    Τις λέξεις: Νεμέρτσκα δάσος βελανιδιά
    Βατομουριές όμως τ’ όνομά της μονάχα μια φορά
    Καθώς χαμογελώντας διασχίζει ντυμένη
    Στ’ άσπρα τους γκρίζους φράχτες των στίχων μου
    Ανθισμένο γιασεμί στο σκοτεινό όνειρό μου.

  • Εις τους Εγώ Ποταμούς Αργυρόπουλος Νίκος (Σπήλιος)

    8,00 

    (ΠΡΟΜΕΤΩΠΙΔΑ)

     
    σε άγγιξα άγαλμα και είδα
    τα χέρια μου να ζωντα
    νεύουν
    .
    αλίανθοι στον
    αλίκαμπο αλί
    πυροι παρα
    θερίσαμε
    .
    να ριχτούμε λες τώρα
    με αδιαφορία πάλι στο πάθος;

  • Άπαντα (Δεμένο) Τα ποιήματα. Τα αποκηρυγμένα. Τα ανέκδοτα. Καβάφης Κ. Π.

    Εξαντλημένο

  • Ρίμες εξ Απροόπτου Rime Improvvisate Σολωμός Διονύσιος

    12,00 

    Σ Ο Ν Ε Τ Τ Ο Δ Ε Κ Α Τ Ο Τ Ε Τ Α Ρ Τ Ο

     
    Ψυχή μου εξήλθεν εν λόγω αυτού.
    Άσμα Ασμάτων Ε’ 6

     


    Ήχος ρυακιού που γαργαροκυλάει
    από λόφους με παχιό χώμα αφράτο
    του γρασιδιού…· το αεράκι που μιλάει
    με το κλαδί το μόλις τώρα -να ’το!-

     


    πρωινό…· η γαλήνη που απλώνεται πλάι
    μετά τη μπόρα γαλανή…· και, κάτω,
    κρύφιο στρουθίο που λέει και προμηνάει
    την αυγή καθαρότατη, δροσάτο

     


    το αστέρι…· μα και ό, τι φθαρτό άλλο τύχει
    στην ανθρώπινη κράση, οπού βαρύνει
    πλέα,… δεν συγκρίνονται της φωνής σου οι ήχοι,

     


    τι ως έστερξε και να γρικήσω ακόμα,
    απώλεσε η ψυχή μου πάσα ειρήνη
    και η καρδιά μου -κεράκι- έγινε λιώμα.

  • Άπαντα Ποιητικά Ανέκδοτα – Αποκηρυγμένα – Ποιήματα Καβάφης Κ. Π.

    Εξαντλημένο

  • Υστερόγραφα Γης Βέης Γιώργος

    9,00 

    ΔΙΦΩΝΟ

     
    1

     
    (ό, τι μου είπες το πρωί:)

     
    Μη με κοιτάς άλλο όπως το γεράκι τη λεία του
    μπαίνει ο χειμώνας κι έμεινα χωρίς παλτό, πειθώ
    ολονύκτια να περάσει το φιλί σε όρμους
    μυστικούς μασχάλη και κλειδώσεις διπλή έκσταση

     
    όπως πυγολαμπίδες οι λέξεις είναι χρυσάφι
    αναβοσβήνουν μέσα μου «έλα ξανά κοντά μου»
    στα έγκατα της ώρας δώσε μου και πάλι τον ειρμό
    νυχτέρι επινόηση θαυμάτων η αλήθεια

     
    βάρδια στη ζώνη των ονείρων – πρόσεχε τις πληγές –
    εξαίσια μέλη θέλουν φως και νύχτα να ζήσουν·
    πατρική σιγή τώρα ο ουρανός, ξημερώνει

     
    λάμπουν τα δάκρυα στο μαξιλάρι, κοίτα πέτρα
    το ρήμα, στην πλάτη μου διαβάζεις τ’ όνομά σου
    όχι στίγμα ή ευλογία αλλά πειθώ, βία.

  • Άστεγος ο Μέγας Βαλαωρίτης Nάνος

    8,00 

    Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΣΤΕΓΟΥ

     
    […]
    2. Ορίζω ολόκληρο τον ορίζοντα
    έχω τη δυνατότητα να κοιτάζω
    τον έναστρο ουρανό τις νύχτες
    είμαι ένα σκουλήκι του δρόμου
    μια γάτα των κεραμιδιών
    ένας σκύλος χωρίς κολάρο
    κατουράω όπου βρω – τρώω ό,τι βρεθεί
    δεν φοβάμαι τις κακοκαιρίες
    μέρα νύχτα τριγυρνάω πάνω κάτω
    σ’ όλες τις γειτονιές είμαι το φάντασμα
    της καλοπέρασης – η κακιά συνείδηση
    των καλώς εχόντων.

  • Δεκαέξι Γαλλικά Ποίηματα & Αλληλογραφία με τον Ουίλλιαμ Κάρλος Ουίλλιαμς Κάλας Νικόλαος

    18,00 

    Ο ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

     
    Τρία πρόσωπα σε ένα μόνο!

     
    Πάρα πολλή άμμος για τον ήλιο
    Βάζει φωτιά στην τρέλα
    Η σκιά της υγρή απλώνεται

     
    Μια καινούργια ρήξη αναγγέλλεται!

     
    Ο καθρέφτης είναι πολύ κοφτερός
    Στην επαφή μαζί του τα μάτια πεθαίνουν από δίψα
    Και γυρίζουν από την άλλη
    Το χαρτί μένει λευκό ουδέτερο ξερό όπως το διάστημα
    Να δίνεις έρεισμα στη ζωή
    Ν’ ακολουθείς τη διαδρομή
    Να φτιάχνεις ένα ποίημα βίαιο σαν αντικατοπτρισμό
    Να πίνεις με αγάπη αυτά τα τρία πρόσωπα σε ένα μόνο
    Να βουτάς τα μαλλιά σου στο νερό
    Κι ο Νάρκισσος θα έχει ζήσει

     
    (Μεκνές 1939)

  • Ποιητικές Συλλογές (1954-2000) Φωκάς Νίκος

    22,00 

    ΕΤΣΙ ΤΟ ΕΙΠΑ
    Το φεγγάρι ήταν μέσα στο δειλινό·
    Το κοίταζα ακόμα με τις αισθήσεις της μέρας,
    Άρχιζα γύρω να νιώθω τους δεσμούς του
    (Στο λιθόστρωτο, στις σκάλες, στα κατώφλια).
    Από την πόρτα μού μύρισε βασιλικός.
    —Αχ φτάνει αυτό για μια ζωή! (έτσι το σκέφτηκα)
    Κι έληξε η άρνηση, ο ιδρώτας δρόσισε
    Τόσο εύκολα, καθώς θυμήθηκα ποιος είμαι.
    —Πηγαίνετε! Ας μείνει μόνο αυτό τ’ αηδόνι,
    Και οι άλλες καθαρές φωνές (έτσι το είπα)
    Κι ό,τι στον κόσμο ξέρει τι είναι: το φεγγάρι,
    Το κυπαρίσσι, ο άνεμος, ο ποιητής.

  • Τα Ποιήματα του Μανδαρίνου Λυκιαρδόπουλος Γεράσιμος

    9,00 

    VII

     
    σονέτο ’97

     
    Έζησε σ’ άλλες εποχές. Ως νέος δεν τα πήγαινε καλά ούτε με
    το λυρισμό ούτε με τον κυνισμό – δυστύχησε μετρίως. Ωριμάζο-
    ντας κατάλαβε.

     
    Τα χρόνια πέρασαν. Σκαρφάλωσε τις δεκαετίες στίχο–στίχο.
    Έμαθε όλα τα τεχνάσματα της ποίησης αλλά έμεινε έντιμος –
    κατά το δυνατόν.

     
    Ανθηρός τώρα κι ετοιμοπόλεμος. Πρωτοκλασάτος. Ποτέ, ποτέ
    κυνικός – απλώς η πείρα ελέγχει το δάκρυ. Έμαθε όλα τα τε-
    χνάσματα. Κάπου-κάπου, μονάχα, το σώμα θυμάται το αδέξιο
    ποίημα που έγραψε είκοσι χρονών: ένα παλιό μυστικό που η τε-
    χνη του συλλαβιστά λησμόνησε, για να επιζήσει.

  • H Kάθοδος των M Βαλαωρίτης Nάνος

    10,00 

    ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟ

     
    Διαβάτη βλέπω ότι έχεις πέσει σε μια μεγάλη
    περισυλλογή βλέποντας τ’ όνομά σου επάνω σ’ ένα
    μνήμα – ενώ γνωρίζεις ότι στην πραγματικότητα
    απολαμβάνεις τα χάδια, τη χλιδή, στο σπίτι της
    ωραίας Ανακτορίας, που για χάρη της βρισκόμαστε κι
    οι δυο μας εδώ πέρα, σε κάποιον απ’ τους μύριους
    κόσμους της πιθανότητας που επιθυμούμε όλοι.