Αναζήτηση

  • Κριτικά Δοκίμια ΙΙ Μπερλής Άρης

    14,00 

    Τα δοκίμια αυτά, ακόμη κι όταν δεν ασχολούνται με ποιητικά έργα, αναζητούν το ποιητικό στοιχείο σε άλλα είδη λόγου, όπως η πεζογραφία, η αυτοβιογραφία, το ταξιδιωτικό, το δοκίμιο, όπου τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότερο η ποίηση, ως έντεχνη διατύπωση σημαίνουσας ιδέας ή αισθήματος, αναζητεί ασφαλές καταφύγιο, εγκαταλείποντας την τυπική, άτερπνη και άσχετη με κάθε πραγματικότητα ποίηση που γράφεται σήμερα.

  • Η Χάρτα των Αθηνών Le Corbusier

    14,00 

    Η Χάρτα των Αθηνών είναι ίσως το πλέον αμφιλεγόμενο κείμενο του «μοντέρνου κινήματος» στην αρχιτεκτονική. Θεωρήθηκε από πολλούς υπαίτια για την κατάπτωση των πόλεων κατά την περίοδο της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης, κυρίως στις δεκαετίες 1950 και 1960. Άλλοι πάλι, συνεχίζουν να τη θεωρούν ως ένα ανεκπλήρωτο μανιφέστο  της σύγχρονης πολεοδομίας, που συνοψίζει τις προσπάθειες του 19ου και του 20ού αιώνα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των πόλεων.

  • O Kακός Aέρας Καλοκύρης Δημήτρης

    Εξαντλημένο

    XIX.
    ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΣΤΟΥΣ ΒΙΟΥΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ
    ΔΟΞΑΣΙΕΣ. Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΝΑΧΩΡΕΙ.
    […]
    *
    Το νόμισμα σου επιβάλλει
    τη γεύση πως δαγκώνεις
    μια κηλίδα κενού.
    Όπως σου άφηνε άλλοτε
    μια υγρασία παράξενη στη χούφτα
    σα να χαιρέτησες άνθρωπο του νόμου.
    Και συλλογίζεσαι ότι το φίδι
    θα ρουφήξει μια μέρα τη θάλασσα
    αλλά και πως η θάλασσα
    θα καταπιεί σαν ποτάμι το φίδι
    ενώ θα τρεμοσβήνει ακόμα
    η φλογίτσα στο κεφάλι του
    διαιωνίζοντας το Αίνιγμα του Λύχνου.

  • Το Oulipo και η ευφορία της μετάφρασης Κυριακίδης Αχιλλέας

    5,00 

    Προλαμβάνοντας την εμφάνιση του μινιμαλισμού στη μουσική, αλλά και την πραξικοπηματική ανάρρηση της λογοτεχνικής θεωρίας στο θρόνο του αυτόνομου λόγου, οι συγγραφείς του OuLiPo τίμησαν μέχρις αποθεώσεως την αφοριστική άποψη του Μπόρχες κατά την οποία όλα έχουν ειπωθεί, κι εμείς δεν κάνουμε τίποτ’ άλλο απ’ το να τα επαναλαμβάνουμε, με παραλλαγές. Αυτή ακριβώς η μαγική λέξη («παραλλαγές») δίνει το στίγμα της ουλιπιανής θεώρησης της λογοτεχνίας ως «μετα-λόγου», εξηγεί ώς έναν μεγάλο βαθμό τη θαυμαστή εντέλεια του μπορχεσιανού σύμπαντος και μας επιτρέπει να φτάσουμε στα όρια της παραδοξολογίας, συμπεραίνοντας ότι κάθε ανάγνωση ενός λογοτεχνικού έργου (ακόμα και η επανανάγνωσή του απ’ τον ίδιο τον συγγραφέα του) δεν είναι παρά μια
    παραλλαγή του